Dlaczego psy jedzą trawę?

Dlaczego psy jedzą trawę? Czy jest to zachowanie normalne, czy też odstępstwo od normy?

Niektórzy uważają, że to objaw choroby, bo część psów wymiotuje po zjedzeniu trawy. Inni twierdzą, że to rezultat ubogiej diety lub dysfunkcja systemu trawiennego polegająca na braku niektórych enzymów trawiennych. Kolejna hipoteza to zachowanie o podłożu emocjonalnym. Dr Karen Sueda, dr Ben Hart i dr Kelly Cliff z wydziału weterynarii Uniwersytetu Kalifornia w Davis (Veterinary College University of Kalifornia) postanowili zbadać jak częste jest to zjawisko i jakie czynniki mogą być powiązane z tą czynnością. Badaniem były objęte dwie grupy psów. 
Właściciele psów z pierwszej grupy przyprowadzali psy na badania do szpitala wydziału weterynarii. Badanie drugiej grupy prowadzone było przez internet. Właściciele psów obu grup podali, że ich psy regularnie jedzą trawę lub inne rośliny.
Autorzy badania doszli do wniosku, że większość psów przedkłada trawę nad inne rośliny, psy rzadko wykazują symptomy choroby przed zjedzeniem trawy i rzadko wymiotują po zjedzeniu. Jedzenie trawy nie miało też związku z dietą psów objętych badaniem. Badanie nie wykazało korelacji między rasą bądź płcią a jedzeniem trawy. Interesujące jest to, że zachowanie to jest bardziej powszechne w przypadku młodszych psów, a jeżeli występowało u psów starszych, to często jedzenie trawy powodowało torsje.

Wniosek - jedzenie trawy i innych roślin jest normalnym psim zachowaniem. W przypadku niewielkiej liczby psów może być powiązane z chorobą, szczególnie w przypadku starszych psów. Podobnie jak wiele innych zachowań, jedzenie trawy może mieć również inne podłoże i podłoże to może być różne dla poszczególnych grup psów.
Dr Sueda i jej koledzy badali jedynie korelację i nie znaleźli potwierdzenia popularnych teorii. Badanie nie miało na celu ustalenie przyczyny i skutku. Tak więc nadal nie wiemy co powoduje jedzenie trawy, ale na podstawie wyników tych badań istnieją przesłanki do dalszych badań, np. nad związkiem między chorobą a jedzeniem trawy przez starsze psy.
Źródło: Sueda, K.L.C., Hart, B.L. & Cliff, K.D. 2008. Characterization of plant eating in dogs. Applied Animal Behavior Science, 111, 120-132.

Jak się uczy dzieci w Stanach bezpiecznego postępowania w kontaktach z psami

• Nie podchodź do nieznajomych psów, szczególnie tych przywiązanych na smyczy, np. przed sklepem.

• Nie uciekaj na widok psa i nie krzycz. Naturalnym instynktem psa jest pościg za uciekającą ofiarą.

• Pozostań bez ruchu ( jak drzewo), gdy nieznajomy pies podejdzie do Ciebie. Nieruchome drzewa są nudne dla psa. Poczekaj aż odejdzie i wolnym krokiem wycofaj się. Ta strategia działa zarówno w przypadku psów obcych jak i domowych, gdy zabawa staje się zbyt agresywna.

• W przypadku przewrócenia przez psa skul się w kulkę i pozostań bez ruchu (jak pień drzewa).

• Unikaj intensywnego patrzenia się nieznajomemu psu prosto w oczy lub szybkiego podchodzenia lub podbiegania.

• Unikaj pochylania się nad psem, nawet jeżeli tylko zmieniasz pozycję, aby przykucnąć lub wstać.

• Nie przeszkadzaj psu podczas snu, jedzenia, żucia kości, czy suce podczas zajmowania się szczeniakami.

• Zawsze pytaj właściciela psa, czy możesz go pogłaskać. Poczekaj, aż pies podejdzie i powącha Ciebie, i dopiero wtedy pogłaszcz.

• Unikaj przytulania, całowania i energicznego poklepywania. Psy nie okazują sobie sympatii w ten sposób, stąd wiele z nich nie lubi takiego okazywania czułości. Obejmowanie psa domowego i całowanie jest częstym powodem pogryzień twarzy dziecka. Głaskanie karku i grzbietu psa jest bezpieczniejsze.

Rady dla rodziców:

• Zainwestuj czas w szkolenie psa metodami pozytywnymi. Stosowanie konfrontacyjnych metod treningowych, np. szarpanie smyczą, czy przewracanie psa na plecy i przytrzymywanie go, ma minimalny wpływ na zmianę niewłaściwego zachowania i może wywołać agresję psa wobec właściciela lub najsłabszych członków rodziny, czyli dzieci.

• Nie pozwól, aby dzieci karciły psa.

• W przypadku odwiedzin gości z dziećmi, które męczą twojego psa, odseparuj go od dzieci np. zabierając do innego pokoju.

• Nawet jeżeli pies ma świetny kontakt z dziećmi i nigdy nie ugryzł, czy warknął, zawsze nadzoruj kontakt dziecka z psem.